|
مم غزل می گُه سه دست
مم غزل میگه و اَرسم زیر بارو شسه بی مم غزل میگه خیالت ورگ ایو شسه بی
مم غزل میگه تِه بارانداز اَفتو مغربی* سایه ی محراب برگت ری شبسو شسه بی
مم غزل میگه سه تال رنگ شو اوریشمیت جام شو اشکس وطوم عطر شب بو شسه بی
مم غزل میگه سه بوسونّیِ سرخِ آتشی نقش قیطون گُل لووت چه میزو شسه بی
مم غزل میگه سه چشمت، گرم گرما، داغ تش لیک* چشمت بی که اَفتو دل پشیمو شسه بی
ترس چینوی نمی رهتم تِه مَله روز اَمن مم غزل میگه وچینوی تِه پستو شسه بی
مم غزل میگه سه دسِت، دفترم بوگل گره گُل تِه ری بهزِ گُلت بی رنگ وبی بو شسه بی
تت غزل میگه، عباسِ ی روکررو می نوشت تت غزل میگه، دلم بندیر بارو شسه بی
می دو چشمت مسی یم می تم تِه صحرا لا وبم یا تِه نرگس-زار یادت می قدیما لا وبم
تاهنی شاگرد اِسی لُوِتَم فرمو هُده تا تِه بزار غم عشقت نه اِسا لا وبم
میمل دس قشنگت شسه تا در وازبو یا بیه دورت بگردم، یا نیه تا لا وبم
برگت ی خنجرکشیده، ما و دل دس پتی نی کسی منجی* بکُه، بی جنگ و دعوا لا وبم
مُشتلقچی زی وُبَه، هرچی که هسم مُشتلق* یار اگر وجورم اُمبو تا تِه دنیا لا وبم
هم گنه ی خُت گردنم بو، هم گنه ی یوسف، بیو تا تِه مصر می شلالت سی زلیخا لا وبم
ساز دل انگر نه کوکی، می میوشن کوک هُده* تا تِه شور غربت تار نکیسا* لا وبم
میل جا طیاره* پیسس، بیرق زردی کجا؟ بی مقومَی* دوروار قبرآقا* لا وبم
گاچه* بی ورزا و چه بی او، قصیلا* چشم اَره زیردار بی کنار باغ دیدا لا وبم
حیف ، نادی* ره و خروا هم هنی صد که* خُدی دیم شیفور کل علی* هم تِه خروا لا وبم |